Omdenken....


In Latijns Amerika is het verstandig om voor lange busritten één dag van te voren tickets te kopen. Dan weet je in ieder geval dat er plek is.

We hebben zojuist kaartjes gekocht voor de volgende ochtend. De reis gaat van Oruro naar Sucre in Bolivia, een ritje van 7 uur.

Het is opvallend rustig bij de halte als we die ochtend om 08.30 aankomen. Na een kwartiertje wachten informeren we maar eens. Het antwoord is even verrassend als simpel; er zijn te weinig kaartjes verkocht. We krijgen ons geld terug en kopen bij een andere busmaatschappij kaartjes voor de bus van 13.00 uur. En vermaken ons vervolgens een aantal uurtjes met mensjes kijken.

Tegen kwart voor één sluiten we aan bij het grote aantal wachtenden bij de halte 'Sucre'.

Lijkt toch te gaan lukken vandaag. Tegen kwart over één is alle bagage ingeladen en zit de bus op 2 plaatsen na vol.

Het stinkt behoorlijk in de bus en de raampjes bij onze plaatsen kunnen helaas niet open. De 2 vrije plaatsen zijn precies aan de andere kant in het gangpad naast ons.

Als we op het punt van vertrekken staan zien we een mevrouw aan komen rennen met in haar armen een baby en in haar kielzog nog 3 kinderen tussen de 5 en 12 jaar.

De hele familie nestelt zich op, naast, boven en onder de laatste 2 vrije stoelen. De kinderen krijgen wat te eten en drinken. Moeders gaat de baby verschonen, hetgeen het 'klimaat' in de bus niet ten goede komt. Terwijl ze zich buigt naar de baby ontneemt ook haar omvangrijke aanwezigheid ons bijna de adem.

Ondertussen hangt één van haar kinderen lijkbleek en luid kotsend boven een plastic zakje en ligt een andere onbedaarlijk te huilen op de vloer van de bus.

Zuchtend realiseren we ons dat er nog maar net een half uurtje van de 7 uur durende busreis opzit.

Maar goed, zoals met alles in het leven....er is een keus.

En we besluiten om dit hele gebeuren te verwelkomen als een verrassingsreisje.

Kortom...... we resetten onze geest.

En verdomd na een poosje, gaat er hier en daar een raampje open, is de baby in diepe slaap, krijgen we iets van contact met de spuger en begint moeders te glimlachen.

De sfeer wordt ontspannen en er is tijd voor wat plezier.

In Sucre is het een totale chaos op het station met als gevolg dat we ruim een uur stil staan. We kunnen de bus niet uit omdat deze op 10 cm van een muur geparkeerd staat.

Uiteindelijk duurt de reis 10 en een half uur en zijn wij al met al 16 uur onderweg. We zijn munt, gaar en hebben het helemaal gehad.

Maar goed, zoals met alles in het leven.....het gaat niet om de bestemming.

Maar liever toch niet teveel van dit soort lange dagen as ut effe ken!!!

#Bolivia #chickenbus #Sucre #Oruro #openbaarvervoer #zuidamerika #locals

Archive
Search By Tags
No tags yet.
Follow Us

© 2020 by Moon on the Move     André & Marie-Anne    Carekeeping Managers